Z biegiem czasu z nurtem rzeki Bug

Zapraszamy na

• spływy tratwami, gondolą, kajakami po Bugu
• rajdy piesze i rowerowe szlakami turystycznymi,
• pielgrzymowanie do miejsc kultu religijnego
• krajoznawczo-przyrodniczą turystykę kwalifikowaną,
• turystykę weekendową
• wędkarstwo, grzybobranie, jazdę konną, polowania z kołami łowieckimi
• agroturystykę.
• walory przyrodnicze

Zapraszamy na wspaniałe szlaki

DROHICZYN - historyczna stolica Podlasia

Jego znaczenie podkreślało dogodne położenie na szlaku handlowym wiodącym z Rusi do Polski. Kilka tysięcy ołowianych plomb, które w ubiegłym stuleciu Bug wymył na zachód od Góry Zamkowej, służyły do plombowania towarów i są świadectwem handlowego znaczenia Drohiczyna. Ponadto znaleziono wyroby z kości, figurki jeźdźców, a w okolicy Drohiczyna-bogaty skarb monet arabskich z VIII-IX w.

W XII w. władzę nad Drohiczynem sprawowali książęta wołyńsko-haliccy. W 1181 r. Drohiczyn stał się nawet na jakiś czas stolicą samodzielnego księstwa drohickiego. W początkach XIII w. Drohiczyn znalazł się w rękach Konrada Mazowieckiego, który osadził w nim w 1237 r. zakon rycerski Braci Dobrzyńskich. Już w rok potem Braciom Dobrzyńskim gród odebrał książę halicko-włodzimierski Daniel Romanowicz, który w 1253 r. koronował się tutaj na króla Rusi.

W XIV w. za rządów wielkiego księcia Gedymina Litwa opanowała ziemię między środkowym Bugiem i Narwią. Drohiczyn znalazł się w obrębie województwa trockiego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Stał się stolicą powiatu oraz siedzibą sądów ziemskich i grodzkich.

Prawa miejskie Drohiczyn otrzymał w 1498 r. wraz z ustanowieniem 4 jarmarków rocznie, jatką, postrzygalnią sukna, łaźnią i zapewnieniem szerokich praw handlowych. Na stulecia XV i XVI przypada największy rozkwit miasta. Mieściła się tu komora celna i liczne zajazdy, które obsługiwały podróżnych. Miasto było ośrodkiem handlu woskiem, miodem, solą, zbożem oraz produktami leśnymi. Już w 1517 r. Drohiczyn miał most na Bugu i odgrywał poważną rolę jako rzeczny port handlowy.

W 1520 r. Drohiczyn stał się głównym miastem nowoutworzonego woj. podlaskiego, przyłączonego w 1569 r. do Korony Polskiej.

W okresie wojen szwedzkich w 1656 r. miasto zostało zniszczone przez Tatarów, a w 1657 r. spalone przez oddziały Rakoczego. W 1580 r. Drohiczyn liczył ok. 2000 mieszkańców, a po najazdach ich liczba w 1662 r. wynosiła już tylko 680. Nie pomogły specjalne uchwały sejmowe, które zwalniały miasto na kilka lat z podatków i zachęcały do osiedlenia się w nim oraz prowadzenia handlu i rzemiosła. Nie przynosiły spodziewanych dochodów ani jarmarki ani port rzeczny na Bugu.

W 1654 r. sprowadzono do Drohiczyna jezuitów, którzy w 1659 r. otrzymali przywilej od króla Jana Kazimierza wyznaczający im place pod budowę klasztoru i kolegium. Kolegium drohickie kształciło młodzież szlachecką. Jednak początek XVIII w. upłynął także pod znakiem grabieży wojsk saskich i moskiewskich.

Drohiczyn był nadal stolicą woj. podlaskiego, ośrodkiem sądowym i miejscem sejmików szlacheckich. Odegrał ważną rolę jako placówka Komisji Edukacji Narodowej. W końcu XVIII w. ustanowiono w Drohiczynie siedzibę Komisji Dobrego Porządku. W 1775 r. Drohiczyn znów liczył ok. 2000 mieszkańców.

Znaczenie miasta przekreśliły zabory. Po trzecim rozbiorze prawobrzeżna część Drohiczyna została włączona do Prus, lewobrzeżna do Austrii. Drohiczyn przestał być miastem wojewódzkim. W 1863 r. Drohiczyn lewobrzeżny został przekształcony w wieś Ruska Strona, zwaną też Ruskim Drohiczynem, natomiast miasto na prawym brzegu Bugu nazwano Drohiczynem Lackim.

W 1842 r. skasowano powiat drohicki. W XIX i XX w. Drohiczyn, pozbawiony po kasatach zakonów, ośrodków edukacji, odsunięty od szlaków handlowych, nie mając połączenia kolejowego, stał się miasteczkiem rolniczym oraz lokalnym ośrodkiem rzemieślniczo-handlowym.

Od września 1939 do czerwca 1941 r. miasto leżało w strefie okupacji sowieckiej, potem do 1944 r. znajdowało się pod okupacją niemiecką. Dwie wojny światowe spowodowały wiele ofiar wśród mieszkańców miasta i moc zniszczeń wśród zabytków.

Zabytki odbudowano po wojnie głównie dzięki staraniom mieszkańców miasta. Piękno miasteczka i jego krajobrazów nadają mu niepowtarzalny urok. Nadbużańskie plenery pojawiają się w filmach "Nad Niemnem", "Kronice wypadków miłosnych" i w "Pannach z Wilka", w którym podziwiamy rodowitego drohiczynianina Daniela Olbrychskiego. Drohiczyn pojawiał się także w literaturze - na kartach powieści Klementyny Sołonowicz-Olbryskiej, wspomnieniach Zenona Skrzypkowskiego oraz w "Ogrodzie młodości" Barbary Wachowicz. Obecnie miasto jest siedzibą władz gminnych i stolicą Diecezji Drohiczyńskiej. 10 czerwca 1999 roku odbyło się tu spotkanie ekumeniczne z Ojcem świętym Janem Pawłem II.

DROHICZYN - zabytki

Widok z historycznej GÓRY ZAMKOWEJ na Bug. Wczesnośredniowieczne grodzisko, miejsce bezcennych wykopalisk współczesnych archeologów. Wspaniały widok na doliną Bugu. Na szczycie wzgórza stoi obelisk postawiony w 1928 r. na pamiątką odzyskania niepodległości przez Polską.

KATEDRA pod wezwaniem św. Trójcy Przenajświętszej wraz z budynkami klasztoru Jezuitów. W 1392 r. drewniany kościół p.w. świętej Trójcy ufundował Władysław Jagiełło. W 1555 r. murowany kościół farny p.w. św. Trójcy ufundowali mieszczanie drohiczyńscy. Po sprowadzeniu jezuitów w 1654 r. i ufundowaniu kolegium powstał tu ważny ośrodek edukacji młodzieży. Kolegium zniszczono po raz pierwszy w latach I wojny światowej. Restaurację przeprowadzono po 1918 r. jednak okupacja sowiecka i niemiecka powtórnie doprowadziła kościół do ruiny. Zespół odbudowano po wojnie. W południowym i wschodnim skrzydle klasztoru mieści się Kuria Diecezjalna, a w budynku kolegium jezuickiego mieści się Seminarium Duchowne. ZESPÓŁ KLASZTORNY FRANCISZKANÓW składa się z kilku obiektów. Najważniejszym jest kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, późnobarokowy, z potężną wieżą-dzwonnicą. Podobnie jak inne zabytki Drohiczyna był on wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Jest to trójnawowa bazylika, z jasnym barokowym wnętrzem. BAROKOWY ZESPÓŁ KLASZTORNY BENEDYKTYNEK. W 1621 r. przy kościele p.w. Wszystkich świętych, istniejącym od 1560 r,. Wojciech Niemira osadził zakonnice benedyktynki, sprowadzone tu z Torunia. Kościół wzniesiono w latach 1734-1738. Jego fundatorem był Wiktoryn Kuczyński. Zakonnice tego klasztoru prowadziły nauczanie dziewcząt ze środowiska szlacheckiego. Kościół pośród innych zabytków miasta wyróżnia się piękną rokokową fasadą.

CERKIEW

p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy. Wzniesiona w 1792 r. jako cerkiew greko-katolicka przy klasztorze bazylianów, przebudowana w 1848 r. na prawosławną. W czasie II wojny światowej bolszewicy urządzili w niej rzeźnię. We wnętrzu zwraca uwagę bogaty ikonostas z XIX w. pokryty neorenesansowymi obrazami pochodzącymi z cerkwi w Bielsku Podlaskim. Wnętrze prawosławnej świątyni pokrywają od 1985 r. malowidła greckiego artysty Sotyrysa Pantopulosa z Krakowa. Turystę zachwycą: Ikony Matki Bożej, Zesłania Ducha świętego z 1668 r. oraz pochodząca z końca XVII stulecia ikona św. Mikołaja Cudotwórcy.

MUZEUM DIECEZJALNE.

Zbiory mieszczą się w kilku salach. Jest wśród nich sala papieska - z fotelem, na którym w 1999 r. zasiadł w Drohiczynie Jan Paweł II, z obrazami, pamiątkowymi medalami i monetami, okolicznościowymi znaczkami i pocztówkami. W innych salach zobaczymy argentalia (przedmioty ze srebra): kielichy, relikwiarze, monstrancje (wśród nich wspaniałe, zdobne monstrancje Jabłonowskich, Sapiehów, Radziwiłłów), pacyfikały, tace, lichtarze. Na specjalnych stojakach pysznią się bogato zdobione i haftowane ornaty, a w gablocie pastorały: kandydata na ołtarze biskupa Zygmunta Łozińskiego i papieża Piusa XII. Można też obejrzeć zabytkowe rzeźby i obrazy, a także oryginalne dokumenty królewskie podpisane przez Władysława IV, Jana Kazimierza i Augusta II.

W muzeum są też 3,5-metrowe kontuszowe pasy słuckie, staropolskie naczynia z cyny, atlas geograficzny z 1648 r. z mapami całego świata (na mapie Litwy i Polski można odnaleźć Podlasie z Drohiczynem i Mielnikiem) i stare księgi i mszały.

MUZEUM REGIONALNE W DROHICZYNIE.

Eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych potwierdzają starą metrykę grodu, przez który przechodziło kilka szlaków handlowych. Do najciekawszych obiektów należą zabytki wczesnośredniowieczne: szklane paciorki sprowadzone z Rusi Kijowskiej, enkolpion o kształcie krzyża z brązu, grzebienie wykonane z poroża jeleni i łosiów, gliniana kostka oraz brązowe bransolety, fragmenty naczyń glinianych zdobionych rytymi żłobkami. Muzeum posiada także kolekcję ołowianych plomb z XII, XIII i XIV w. z wyciśniętymi różnorodnymi symbolami, wśród których spotykamy znaki książąt ruskich, między innymi kijowskich i czernihowskich. W gablotach znajdują się także eksponaty z czasów nowożytnych, a wśród nich między innymi gliniane kafle, srebrne kubki, czy moździerz z mosiądzu.

W odrębnej sali zgromadzono zbiory etnograficzne: narzędzia rolnicze oraz przedmioty codziennego użytku pochodzące z XIX w. i pierwszych dziesięcioleci XX w. W muzeum znajduje się kolekcja rzeźb ludowych. Kilka z nich wykonał znany miejscowy rzeźbiarz i poeta Lucjan Boruta (1929-1990).

1 2 3 4